Akko bezoeken: de kruisvaarderstad aan de Middellandse Zee

Stel je voor: je loopt door een smal gebogen steegje, boven je hangen klerenlijnen tussen de huizen, en onder je voeten liggen stenen die al duizenden jaren oud zijn.

Dan kom je uit op een plein waar de Middellandse Zee eruitziet als gesmolten bladgoud. Dat is Akko. Een stad die je niet zoals Tel Aviv of Jeruzalem kunt plannen — je moet het voelen. Akko, of Acre zoals de kruisvaarders het noemden, ligt aan de kust in het noorden van Israël, op een half rijden van Haifa. Het is een van de oudste continu bewoonde staden ter wereld, en dat merk je.

De stad heeft Grieken, Romeinen, Arabieren, kruisvaarders en Ottomanen gekend. En elke heerser heeft iets achtergelaten — een muur, een tunnel, een geur van specerijen op de markt.

UNESCO erkende Akko in 2001 als Werelderfgoed, en terecht. Maar laten we het niet hebben over lijsten en erkenningen.

Laten we het hebben over wat je daadwerkelijk doet als je er bent.

De kruisvaarders onder je voeten

Het meest bijzondere van Akko vind je ondergronds. Letterlijk. Onder de citadel en de oude stad loopt een uitgebreid netwerk van tunnels en kamers, gebouwd door de kruisvaarders in de twaalfde eeuw.

Dit was hun ontsnappingsroute naar zee — een geheime doorgang die ze konden gebruiken als de stad omsingeld werd. Je loopt door nauwe gangen van uitgehakt steen, en op bepaalte plekken kom je uit in grote zalen waar honderden soldaten konden verblijven. Het is koel, donder, en een beetje sfeervol op een manier die je niet snel vergeet. De toegang kost rond de 30 Israëlische shekels — dat is minder dan tien euro.

Eerlijk gezegd een van de beste investeringen die je in Israël kunt doen. Bovengronds vind je de citadel zelf, later versterkt door de Ottomanen.

Het uitzicht vanaf de muren over de zee en de stad is de moeite waard.

Maar voor mij is het de ondergrondse wereld die Akko echt onderscheidt van elke andere stad in Israël.

De oude stad: een labyrint dat je niet wilt verlaten

De oude stad van Akko is geen museum. Het lebt. Net als wanneer je Jaffa's oude stad gaat verkennen, wonen er nog steeds mensen, hangt er wasgoed buiten, spelen kinderen op de trappen van moskeeën, en ruikt de markt naar knoflook, vers geperst citroensap en gegrild vlees.

Wat me opvalt elke keer weer: de rust. Niet de rust van een stad die slaapt, maar de rust van een stad die gewoon doet wat ze altijd deed. Je loopt door de marktstraat, je ziet vissers hun netten repareren, een oude man die thee verkoopt uit een kraan die al sijpelt sinds je grootvader klein was.

Het is geen toeristische attractie — het is gewoon het leven. En dan is er de moskee El Jezari.

Een prachtig gebouw, bekend om de drie heilige baardharen van de profeet Mohammed die hier worden bewaard. Ook als je niet gelovig bent, voel je de plek. Er hangt iets in de lucht — respect, misschien, of gewoon de gewichtigheid van eeuwen.

Eten in Akko: neem het serieus

Akko staat in Israël bekend om één ding bovenal: de humus. En dat is geen overdrijving.

De humus die je hier krijgt — glad, romig, met een flinke scheut olijfolie en een paar pittige erwten erop — is anders dan wat je in Nederland kent. Ik heb het in Tel Aviv gegeten, in Jeruzalem, in Haifa. Maar in Akko is het anders.

Missen komt het door de vissershaven, de verse ingredienten, de manier waarop ze het maken. Ik weet het niet zeker.

Maar het is beter. Ga naar een van de kleine restaurants aan de haven.

Bestel humus, vis van de dag, wat brood, een cola. Betaal misschien vijftig shekels voor twee personen. En zit even stil terwijl je naar de zee kijkt.

Praktisch: hoe kom je er en wat moet je weten?

Akko ligt op ongeveer 130 kilometer van Tel Aviv. Je kunt er met de trein komen — de verbinding loopt via Haifa en is redelijk comfortabel.

De reistijd is ongeveer anderhalf tot twee uur. Bussen van Egged rijden ook, maar de trein is mijn voorkeur: sneller, rustiger, en je zit niet vast in het verkeer. De beste reistijd?

Maart tot mei of oktober tot november. In de zomer kan het behoorlijk heet worden aan de kust, en dan loop je liever vroeg in de ochtend of later in de middag.

Accommodatie is er voldoende, van budgethotels tot charmere pensions in de oude stad. Reken op 200 tot 400 shekels per nacht voor een fatsoenlijke kamer. Creditcards worden overal geaccepteerd, en Engels is geen probleem — ook al is de officiële taal Hebreeuws en Arabisch de tweede taal in de oude stad. Veiligheid is geen issue; houd bij een bezoek aan de Klaagmuur wel rekening met de etiquette.

Akko is een rustige stad. Natuurlijk houd je je spullen in de gaten, maar dat doe je overal. De sfeer is ontspannen, de mensen zijn gastvrij, en je loopt zonder problemen door de straten — ook 's avonds.

Waarom Akko anders is

Israël heeft veel bijzondere steden. Tel Aviv met zijn energie, de heilige stad Jeruzalem met zijn gewichtigheid, Haifa met zijn tuin op de berg. Maar Akko heeft iets wat die steden niet hebben: de tijd is er zichtbaar.

Niet in een boek, niet in een museum — in de stenen onder je voeten, in de tunnels onder de grond, in de ogen van de vissers aan de haven.

Dat vind ik trouwens het mooiste aan Israël: het land laat je niet toe om op afstand te blijven. Het dwingt je om dichtbij te komen. En Akko doet dat beter dan welke stad dan ook.