Israël National Trail: wandelen door heel Israël van noord naar zuid

Meer dan duizend kilometer. Van het groene, bergachtige Galilea tot de rotswoestijn van de Negev, en uiteindelijk naar Eilat aan de Rode Zee.

De Israel National Trail is een van de mooiste langeafstandswandelroutes ter wereld, en toch hoor je er in Nederland weinig over. Terwijl National Geographic de trail al jaren op de lijst van beste wandelroutes heeft staan. Tijd om dat te veranderen.

Hoe het allemaal begon

Het verhaal gaat dat journalist Avraham Tamir, terug van een wandeling op de Appalachian Trail in Amerika, dacht: waarom hebben wij zoiets niet? Israël is klein, maar de diversiteit is enorm.

Van kust naar woestijn, van kibboetsen tot oude ruïnes, van drukke steden tot complete stilte.

In 1995 opende toenmalig president Ezer Weizmann de officiële route. Sindsdien lopen er jaarliks honderden wandelaars het volledige traject, en nog veel meer doen er losse stukken. Wat me altijd opvalt aan dit verhaar is hoe het pad is ontstaan uit pure liefde voor het land. Geen groot toeristisch project, maar een idee van iemand die gewoon wilde laten zien hoe bijzonder Israël is als je het te voet ontdekt.

De route in grote lijnen

De trail loopt van Kibboets Dan in het uiterste noorden naar Eilat in het zuiden. In totaal ruim 1009 kilometer, verdeeld in twaalf secties. Je begint in het groene Boven-Galilea, met zijn beboste bergruggen en diepe beekdalen.

Dan kom je langs Mount Tabor, het Karmelgebergte, en daarna duik je het bergachtige Judea in.

Vanaf de Negev verandert het landschap compleet: rotsen, kraterlandschappen, eindeloze uitkijkpunten. De laatste lopen brengen je door het Eilatgebergte naar de kust.

Elke sectie heeft zijn eigen karakter. De Naftali-bergrug in het noorden is ruig en ongerept. Makhtesh Ramon, die unieke krater in de Negev, voelt alsof je op een andere planeet loopt. En de kustsecties langs de Middellandse Zee herinneren je eraan dat Israël ook gewoon een Mediterraan land is.

Volgen? Makkelijk.

De markeringen zijn simpel en duidelijk: drie kleuren op kleine borden langs het pad. Wit staat voor de sneeuw van Mount Hermon in het noorden, blauw voor de Middellandse Zee, oranje voor de woestijn in het zuiden.

De witte lijn op het bord wijst naar het noorden, de oranje naar het zuiden. Je kunt het pad dus volgen zonder GPS, al is een goede kaart of app natuurlijk wel handig.

Trail Angels en wandelbibliotheken

Wat de INT echt speciaal maakt, zijn de mensen eromheen. Overal langs de route zogenaamde Trail Angels: vrijwilligers die water, soms een maaltijd, of zonder een plek om te slapen aanbieden.

Soms gratis, soms tegen een kleine vergoeding. Het is een informeel netwerk, maar het werkt verrassend goed.

Je moet er wel rekening mee houden dat je af en toe iets teruggeeft, een gesprek voert, een verhaal deelt. Dat hoort erbij. En dan zijn er die kleine metalen doestjes langs de route, wandelbibliotheken. Je pakt er een boek uit, leest het, en laat er een ander achter.

Het Israel Trail Committee geeft zelfs paspoortstempels. Het zijn dit soort details die een wandeling van duizend kilometer een beetje menselijker maken.

Wanneer ga je?

De beste periodes zijn maart tot mei en oktober tot november. Dan is het zacht, de dagen zijn aangenaam warm, en de kans op extreme hitte is klein.

Juli en augustus in de Negev doen de meeste wandelaars beter niet aan.

Eerlijk gezegd: wie in de zomer door de Israëlische woestijn wil lopen, moet echt weten waar hij aan begint. Water wordt dan niet belangrijk, het wordt overleven. In de lente is het noorden groen en bloeiend, de woestijn heeft nog wat vocht, en de dagen zijn lang genoeg om goede afstanden te maken. In de herfst is het iets droger, maar de hitte is draaglijk en de zonscheren prachtig laag in de avond. Zoek je na je woestijntocht verkoeling? Ontdek dan de beste plekken om te snorkelen en duiken aan de Rode Zee.

Praktisch: water, voedsel en planning

Water is het belangrijkste punt. In de Negev kun je kilometers lopen zonder een bron tegen te komen.

Neem altijd meer mee dan je denkt nodig, en weet waar de volgende aanvulling is. Voedsel is het tweede punt: buiten de steden en kibboetsen is er weinig te koop. Plan je maaltijden voor, en reken op zelfvoorziening.

Kaarten zijn essentieel. De officiële INT-kaarten zijn gedetailleerd en betrouwbaar.

Combineer ze met een app zoals Wikiloc of Maps.me, en je raakt niet snel de weg kwijt. En check altijd het weer. In de bergen kan het 's nachts vriezen, zelfs in april. In de woestijn, waar je prachtige Ramon Krater wandelroutes vindt, kan een zandstorm je dag compleet verpesten.

Is het iets voor jou?

De INT is geen gemakkelijke wandeling. Het is geen toeristische route met bordjes en bankjes.

Je loopt door een land met grote hoogteverschillen, weinig schaduw, en soms weinig teken van beschaving. Maar precies dat maakt het zo bijzonder. Je ontdekt Israël op een manier die vanuit een bus of auto niet mogelijk is.

Wat ik zelf altijd vind: wie de INT loopt, krijgt een ander beeld van Israël dan de meeste reizigers. Niet het land van het nieuws, maar het land van rotsen, stilte, oude paden, en onverwachte gastvrijheid. Ontdek ook de leukste activiteiten rond het Meer van Galilea; dat is, als je het mij vraagt, precies waarom je zou moeten gaan.